اینجا توی گلویت هست که نمی گذارد نفس بکشی و تو فکر می کنی دل کندن چقدر سخت است ؟

تو از آن کنج هم انبوه انبوه خاطره داری چه رسد به آرشیو و پیوندها ؟

فکر می کنی چه خانه خوبی بود ... چه جای امنی ... اینجا بود که بزرگ شدی ... نوشته هایت پخته

شدند ... اینجا بود که خنده هایت را ،حس هایت را ،بود و نبودت را با آدم ها شریک شدی ...

اما نه تو باید بروی ...مجبوری ...ف ی ل ت رت کردند و راه گریز نیست آن هم به خاطر آدرس بارت که ...

درش را می بندی و به خانه ی جدیدت  فکر میکنی و اساس و چیدمانی که انگار تمامی ندارد .

پ .ن )  اینجا  بیابیدم !

قربان آن اخم هایتان بروم ... این روزها هم گذشتنی است

سخت ... اما گذشتنی

با خستگی و به خستگی لبخند میزنم ... لبخندی نرم شاید

که حتی خواندنم هم ....آهای که تند تند بال پرواز میگشایی و بر این آبی تابناک اوج می گیری

و چه اوج گرفتنی و چه شکوهی ...آهای که جا ماندنم را خرده می گیری ! بر این کویر و حشت هم 

نظاره کن ...بر این جا که من هی میچرخم و هوس پروازم کُشت ، بر  من که رسالتم سنگین ،خودم

 خونین ... من که بالم می شکنند هی ... من که با بال شکسته اوج میگریم و سقوط میکنم هی ...

من که یقه به دندان گرفتم و صبوری میکنم هی ...من که روحم میکُشند و دم نمی زنم مبادا  

بی جسارت  بخوانندم ...  مبادا گمان کنند پرواز از خاطر سپرده ام ... مبادا فکر کنند خواب ربوده مرا

می فهمیم ؟  یا گنگ مانده آن چرا در ذهن تو ؟ نه دخترک ... این گنگ شدن از من نیست ...

 از نبودن دریچه ی پرواز است ... از بی رحمی زندان بانیست که تا میگشایم بال پر پروازم می شکند

*****************************************************************

 من گم نکر ده ا م  روزنه ی دعا را ... و نخوابیدم و گر دردی هست به نشانه ی افتخار بادش نکردم

هی ... نه ! من صبوری می کنم در خلوت و بر خود خرده می گیرم هی ... تلنگر میزنم هی ...

قله را میبینم و شوق رسیدن هم هست ...تازیانه درد هم هست... خشم هم هست ... نفرت هم !

کشمکش تضاد هاست اینجا ....و جمع این ها ...

*******************************************************************

* آسان نیست شکست غرور میان هزار ها چشم و گریستن از ته دل !

بنشینمو فکر کنم به خود ِ فکر ، فکر کنم ... به این اندیشیدن که در پسش من هستم می آید ...

بعد که فکر کردم هی ... و از این فکر نتیجه گرفتم برای خودم دست بزنم و اگر نفهمیدم دندان قروچه بروم

 که احمقی و هیچ نمی دانی و لعنت بر تو اگر نفهمیدی ... دقیق تر بگویم دلم برای روند فکر کردنم تنگ

شده ... برای آنچه مرا به شوق بیاورد که فکر کنم و هی مقدمه بچینم و هی استدلال پشت استدلال

برای چرایی که چراست !؟

اما چه باک از یقه به دندان کشیدن و در اوج نتوانستن ها نوشتن ؟

چه باک از  بال گشودن ؟ چه باک از سقوط ؟ و چه باک از اوج ...

از خودم ، از زندگیم ، از آدم های دور و برم !

لجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم گرفته !

*هیچ خوب نیستم !

 فکر درد دارم !

 عقل درد دارم !

 هر چه تو نامش را میگذاری ...

 یک چیزی اینجا ... درد می کند ! اینجا توی این کله ...

 نه ! خبری از ماه نبود ... نوری نبود ... حضور روشنی نبود ... تاریکی و سکوت ، سکوتی که تیک تاک

 بلند ساعت ... لبخند زد ، فکر کرد :" چه قدر آروم ... دست ها می تونن حرف بزنن "

 یه نگاه به اون دست های باریک انداخت ... و ساعت که با تیک تاکش سکوت رو در هم می شکست ...

یک لحظه ترسید .

بالشتش رو محکم بغل کرد و از حس نازکی پر شد ... چه قدر دلش گل نرگس می خواست ...

و صدای یک نفس کشیدن آروم ...

دست خودش نبود اما گریه کرد ... و اون حباب آرامش ترکید ...